Azken etxea

1

Izenburua: Azken etxea
Idazlea: Arantxa Urretabizkaia
Argitaletxea: Pamiela
Urtea: 2022

Azken etxearen bila dabil protagonista, bizitzaren azken arnasaldiaren bila, azken babes-lekuaren bila. Hendaia aldeko etxe bat begiz jo, eta harekin tematu da. Ez du bizimodu arrunta izan, eta ez dira arruntak izango azken etxe hori lortzeko egingo dituen ahaleginak. Tema horretan iraganeko mamuak, adiskideak eta hautuak orainaldikoekin korapilatuko dira, elkar zelatatuko duten auzokideen giroan. «Bukatu dute zopa kaskamotzak esaten duenean ez duela ulertzen bizitza luzatzeko irrika hori, irautea helburu bakar izatea. Beste isilune bat dator segidan. Kaskagorriak esaten dio irautea bizitzea dela, iraun nahi duenak bizi nahi duela eta horrek ez duela ezer txarrik, berak luzaroan bizi nahi duela. Beltzez jantzitako emakumeak zertarako galdetzen dionean, ordea, ez du erantzunik. Eten luze baten ondoren, ahotsa harroturik erantzuten du. Bizitzeko, besterik gabe, bizitzeko.»

Subscribe
Notify of
guest
1 Iruzkin
Newest
Oldest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Gasteiz 9.5

Ez da irakurtzen dudan Arantxa Urretabizkaiaren lehen liburua. ‘Zergatik Panpox?’ izenekoarekin deskubritu nuen, emakume bat protagonista duen euskaraz idatzitako lehen liburua. Gero ‘Saturno’ ‘Koaderno gorria’ eta ‘3 Maria’ etorri ziren. Bere idazkera sinple eta lasaia eta metafora askorik gabeko estilo sinplea gustatzen zaizkit.

Arantxa Urretabizkaiak emakumeei protagonismoa emateko tradizioarekin jarraitzen du ‘Azken etxea’ lanean. Ezaguna da emakumeekin duen engaiamendua: “Ni feminista naiz. Agian bizitza osoan izango nintzen, baina kontzienteki 50 urtez behintzat bai.” (111 Aldizkaria 18 ZBK)Izenburua gorabehera, testu hau ez da zahartzaroari buruzko liburua. Berak elkarrizketa batean esan duen bezala, “zahar guztiak ez dira berdinak, gazte guztiak berdinak ez diren bezalaxe”.

Protagonistari Hendaiako etxe bat gustatzen zaio, eta harekin tematzen da. Esan bezala, hor eman nahi du bere bizitzaren azken arnasaldia, baina etxea lortzeko ahaleginak ez dira arruntak izango.

Harritu egin nau, eta adinekoen egoitzei buruz egiten duen deskribapenarekin identifikatzen naiz. “Ez da tristura, ezereza baizik. Besterik gabe, ahaztu egi zaie nortzuk diren, ez ordea, nortzuk ziren”, 96. orrialdean.

Argentina, Bordele, Paris eta Hendaia artean gertatzen den istorio hau entretenigarria da, batzuetan dibertigarria eta oso ondo kontatuta dago. Hondarribiko idazleak ez du inoiz hutsik egiten.